Rozdział 1

Norbort, 369 rok panowania cesarza Kopanyanga

Kamiennym korytarzem warowni, należącej od zarania dziejów do rodu Sebete, najsilniejszych zmiennych w całym Islanir, biegła młoda dziewczynka. Chociaż powinno się powiedzieć, że była to młodziutka wilczyca, najmłodsza potomkini obecnego władcy północnego księstwa oraz jego jedyna córka. Trudno było ją pominąć, ze względu na jej czarne włosy i tego samego koloru oczy, które tak bardzo różniły się od większości rodziny. Pomimo swoich jedenastu lat i niewielkiej budowy ciała, co myliło większość ludzi, była silną i szybką osóbką. Moha pędziła do komnat swojego najstarszego brata, Nefalanga. Musiała się z nim prędko podzielić decyzją ojca, co do jej szkolenia na generała, nie przeszkadzało jej nawet to, że brat, jako następca tronu, jako jeden z pierwszych dowiedział się o wszystkim. Bez  pukania wpadła do jego sypialni, gdzie powinien się znajdować. Ze zdziwieniem przyjęła, że nikogo nie ma w środku. Zaczęła z zaciekawieniem rozglądać się po pomieszczeniu. Po chwili Moha zwróciła swój wzrok na łóżko, gdzie ujrzała czarną jak węgiel kopertę z jakimiś szkarłatnymi plamami. Od razu odezwała się jej zwierzęca natura, wciągnęła nosem powietrze i wyczuła delikatną woń sezamu, zmieszanego z kardamonem. Sezam był oczywisty, zapach należący do wilków, ale kardamon pozostawał niewiadomą. Zabrała ostrożnie kopertę i obróciwszy się na pięcie, pognała na powrót do sali tronowej, gdzie powinien się znajdować książę Thusang, jej ojciec. Nie zwracała uwagi na to, że potrąca osoby idące korytarzem, jej celem było przekazanie widomości i to było w tym momencie najważniejsze. Tuż przed komnatą wyhamowała i uspokoiła trochę oddech. Strażnicy pilnujący wrót spojrzeli na nią pytająco, ale ona pokręciła tylko głową. Nie zamierzała się teraz zagłębiać w tłumaczenie całej sytuacji. Odetchnęła ostatni raz i weszła do pomieszczenia. Szybkim krokiem pokonała kilkunastometrowy, czerwony dywan i tuż przed stopniami, prowadzącymi do tronu, przyklęknęła na jedno kolano, tak jak nakazywała etykieta.

-Ojcze-zwróciła się swoim wysokim głosikiem do władcy-coś się stało z Nefalangiem, nie ma go w jego komnatach, a na poduszce jego łoża leżało to.

Wyciągnęła swoją malutką rączkę, zaciśnięta na kawałku papieru. Jeden z doradców księcia podszedł do niej i bez słowa odebrał kopertę, po czym wspiął się na schodki i podał ja swojemu panu. Ten tylko skinął głową, na znak podziękowania i otworzył zawiniątko. Wszystko rozgrywało się w grobowej ciszy, która obcą osobę mogła przyprawić o gęsią skórkę, lecz wszyscy zebrani w sali, przywykli już do takiego zachowania. W pewnym momencie książę Thusang wciągnął gwałtownie powietrze. Coś naprawdę poważnego musiało się stać, że władca zareagował tak poważnie, zważywszy na to, że normalnie nie okazuje prawie żadnych emocji.

-Panie, co się stało?-spytała książęca konsultantka. Kobieta rzadko się odzywała, ale  gdy mówiła, wszyscy jej słuchali.

-Te przebiegłe bestie zaatakowały i wyzwały nas, a ja mam zamiar je pogrążyć tak, że przez kilkadziesiąt tysiącleci nie wyściubią nosa spoza swoich zameczków- można było, aż namacalnie wyczuć furię w  jego głosie-Pantery pożałują, że w ogóle się urodziły!

Łatwo było się domyśleć, co się stało. Następca tronu Sebete, Nefalang, został porwany. Pomimo wściekłości księcia, jego córka była jedyną osoba, która umiała mu się przeciwstawić. Niepozorne dziecko, które kochało swojego najstarszego brata, jak nikogo na świecie.

-Ojcze! Cesarz Kopanyang nie po to jednoczył wszystkie rasy, byś  ty,  razem z tymi stworzeniami, wszystko zniszczył! Trzeba przemyśleć to na spokojnie, bez zbędnych emocji, które utrudniają podejmowanie dobrych decyzji!- Moha, najmłodsza osoba w towarzystwie, mówiła z sensem. Słowa nie pasowały do jej wilczej natury, ale czego można się spodziewać po dziewczynce, która większość swojego życia spędziła na rozmyślaniu i obserwowaniu starszych?

***

Esfolg, w tym samym czasie

Przed obliczę księcia Bohata Bahale, zmiennej pantery, wprowadzono pewnego młodzieńca. Pomimo, że inni popychali go i szydzili z niego, w sposób nie przystający osobom na dworze książęcym, szedł z wysoko podniesioną głową. Czarne włosy przystrzyżone na długość zaledwie kilku centymetrów, ciemne oczy błyszczące odwagą, lekko zadarty nos oraz dumna sylwetka, taki obraz przedstawiał Nefalang. Nikt, kto by na niego spojrzał, nie podejrzewałby, że właśnie dostał się do niewoli. Jednak jak to zazwyczaj bywa, pod maską bez uczuć krył się strach. Miał świadomość, że jego siła i wyszkolenie na nic się zdadzą, jeśli nie otrzyma niczyjej pomocy.

Ktoś ze zgromadzonych popchnął Nefalanga, przez co chłopak upadł na kolana przed tronem Bohata. Pomimo niepokoju, spojrzał władcy w oczy. Widać w nich było pogardę.

- Zastanawiasz się pewnie, dlaczego tu jesteś- gdy tylko właściciel Esfolgu przemówił, wszystkie inne rozmowy umilkły- gdy cesarz zjednoczył wszystkie nacje na naszym kontynencie, postanowiono, by rozdzielić nowo powstałe cesarstwo na cztery księstwa, podległe stolicy. Twój ojciec oczywiście poparła Kopanyanga. Nasz ukochany władca, w podzięce dał Thusangowi ziemie, które niegdyś należały do mojej rodziny! Kiedy tylko rozdzielono krainy pośród naszą czwórkę, twój ojciec dostał artefakt, który niegdyś przekazywano w mej rodzinie z ojca na syna. Jak pewnie podzielono się z tobą, jest to TsaKaMatla. Wreszcie nadarzyła się okazja, by go odzyskać, a ty nam w tym pomożesz!

-Facet, jesteś szurnięty. Nie mam pojęcia czym jest ten cały TsaKaMatla i ojciec nie podzielił się ze mną wiedzą, gdzie schował wasze  cacuszko. Tak  więc przepraszam, ale nie mogę wam pomóc!- niestety Nefalang zbyt późno zorientował się, że popełnił kilka podstawowych błędów.

Większość osób zdaje sobie sprawę, że podnoszenie głosu na osobę, która ma władzę cię uśmiercić, jest raczej złym pomysłem, tak było i tym razem. Zdenerwowany Bohat podniósł się ze swojego tronu i ręką, która zaczęła się już zmieniać, uderzył młodego księcia prosto w twarz. Tylko jeden raz wystarczył, by rozorać cały policzek, z którego zaczęła obficie lecieć krew. Obrzydzony mężczyzna wytarł dłoń w podaną przez jednego ze sług chustkę.

-Zabrać go do celi i niech ktoś się nim potem zajmie, by nam się tu nie wykrwawił. Najlepiej niech zrobi to Sethal. Chłopak będzie miał okazję się wykazać- na usta władcy wkradł się sadystyczny uśmiech- tylko żeby podłogi nie zakrwawił!

Jeden ze stojących najbliżej żołnierzy, pociągnął w górę Nefalang, który z powodu utraty krwi był lekko zamroczony i nie miał nawet siły się przeciwstawić.

***

Lochami zamku podążała pewna szczupła postać. Długie, płomiennorude włosy osobnika związano w schludny warkocz. Luźna szata Sethala, bo tak nazywał się chłopak, związana była jedwabnym szalem. Młodzieniec nigdy się z nim nie rozstawał, choć często miał go zarzuconego na ramiona. W ręce trzymał płócienny worek oraz dzban z letnią wodą. Był to pierwszy raz, od czasu pojmania w niewole, gdy pozwolono mu samemu coś zrobić. Co prawda, nie była to jakoś ważna robota, miał tylko opatrzyć jednego z więźniów, by ten się nie wykrwawił. Kiedy podszedł do odpowiedniej celi, skinął strażnikowi lekko głową. Wartownik bez słowa otworzył ciężkie kraty i odszedł w stronę drewnianego stołu na którym przygotowano już talię kart do gry w pokera. Chłopak odetchnął ostatni raz i wszedł do pomieszczenia. Do jego nozdrzy doszedł  metaliczny zapach krwi z wyczuwalną nutką sezamu oraz słodki, miodowy zapach, który mógł oznaczać tylko jedno. Tak więc słowa jego matki „To przychodzi w najmniej spodziewanym momencie, po prostu czujesz słodycz, a napięcie zaczyna się w tobie kumulować”, okazały się prawdą.

***

Nefalang ocknął się z niebytu. Nie otwierał oczu, był na to stanowczo zbyt zmęczony. Gorące powietrze które czuł nawet pod ziemią, nie ułatwiało w skupieniu się nad swoją sytuacją.  Jakiś czas po odzyskaniu przytomności usłyszał delikatne kroki, wydobywające się z głębi korytarza. Nagle, rozległ się pisk otwieranych krat. Mężczyzna poczuł ciekawą mieszankę zapachów, przywodzącą na myśl lata dzieciństwa i bezpieczeństwo. Najsilniejsza woń była bardzo podobna do mleka. Mogło to oznaczać tylko jedno… osoba, która weszła do celi albo była w ciąży, albo miała okres płodny. Dopiero po chwili Nef wychwycił coś jeszcze. Słodkawy zapach. Całe ciało leżącego pokryła gęsia skórka. Wreszcie pomimo zmęczenia uchylił powoli powieki. Zaledwie kilka metrów od niego stała drobna postać, zmienny tygrys, jak wywnioskował ze względu na delikatną nutkę cynamonu, która ledwie przebiła się przez resztę zapachów.

-Witaj kochany, mam na imię Nefalang i los chyba chce, byśmy byli razem- było to jedyne co przyszło mu do głowy, gdy go ujrzał i poczuł.  

Piękne, zielone oczy młodego chłopaka wpatrywały się w niego ze zdziwieniem i… strachem? Jaki potwór musiał zranić tą delikatną osóbkę, że teraz bała się uczucia, które zesłali im bogowie.

- Jesteś w ciąży?- była to jedyna rzecz, którą Nefalang chciał wiedzieć. Nie przejmował się nawet swoim głosem, tak zachrypniętym, że ledwo dało się zrozumieć co mówi.

Widać było, że słowa te wstrząsnęły Sethem. Jego pierwszą reakcją było szybkie sięgnięcie w stronę swojego szala i sprawdzenie, czy na pewno jest dobrze zawiązany. Dopiero gdy się upewnił, że wszystko z nim w porządku, zwrócił swoje spojrzenie z powrotem na starszego mężczyznę.

- Nie jestem w ciąży, to tylko okres płodny - rudowłosy wyszeptał- I... nie powinieneś nic wyczuć.

-Dlaczegóż to?

-Mój szal- zaczął Sethal- on… nie przepuszcza tego typu zapachów.

-Wiesz- odparł  Nefalang z szelmowskim uśmiechem- to może mieć coś wspólnego z naszą więzią.

Czarnowłosy spróbował się zaśmiać, lecz z powodu poobijanego ciała było to niewykonalne. Jedyną rzeczą, którą udało mu się zrobić, było skrzywienie się. Przerażony Sethal upadł koło niego na kolana i delikatnie opuścił go ponownie na ziemię.

-Nie powinieneś się ruszać. Tylko sobie bardziej zaszkodzisz- westchnął zrezygnowany.

Zmienny tygrys wyjął ze swojej torby miseczkę i nalał do niej płynu z dzbanka. Potem wyciągnął kawałek materiału oraz jakąś wonną miksturę. Wlał roztwór do naczynia i zamoczył w nim tkaninę. Delikatnymi ruchami obmywał twarz towarzysza. Gdy skończył go myć, odłożył trzymaną rzecz i opuszkami palców zaczął obrysowywać kształt ust leżącego. Dopiero po chwili zorientował się co zrobił i zaczerwienił się na całej twarzy. Kiedy spróbował cofnąć dłoń, została ona zatrzymana przez Nefalanga. Mężczyzna patrzył się w jego oczy z niespotykaną czułością. Sethal, nie myśląc, pochylił się w stronę starszego i musnął jego wargi swoimi. Pomimo, że ich usta ledwie się dotknęły, obydwaj poczuli dreszcze przepływające wzdłuż kręgosłupów.

-Nie powinniśmy tego robić- wyjąkał zażenowany Seth, gdy się od siebie oderwali- jeśli ktoś by nas zauważył… nie skończyłoby się to dobrze. Poza tym, nawet cię nie znam, a ty jesteś ranny i nawet najmniejszy ruch może ci zaszkodzić.

-Przejmujesz się tym starym dziadem, który mnie tutaj zaciągnął? Jesteś moim partnerem i nawet te głąby powinny to zrozumieć- krótka tyrada spowodowała, że głos Nefa stał się jeszcze bardzie zachrypnięty.

Sethal zaśmiał się cicho i spojrzał kpiąco na starszego.

-Naprawdę tak uważasz? Ten bydlak tylko to wykorzysta, by potem nas dogłębnie zranić- po chwili wahania dodał jeszcze- Tak jak całą moją rodzinę.

Gorzkie łzy zaczęły płynąć po jego różowych policzkach. Czarnowłosy nie miał pojęcia co zrobić. Od pocieszania był zawsze jego młodsza siostrzyczka. W końcu podniósł dłoń i delikatnie starł ślad bólu i cierpienia. Nagle obydwaj usłyszeli ciężkie kroki strażnika. Spanikowany Seth zaczął zbierać swoje rzeczy i szukać czegoś w swoim tobołku. Po chwili wyciągnął flakonik ze srebrnym płynem.

-Otwórz usta- wyszeptał, starając się ukryć zaczerwienione oczy- musisz mieć uzupełniony brak krwi, a to ci w tym pomoże.

Nefalang posłusznie spełnił prośbę i poczuł na języku gorzki, metaliczny smak. Widząc to Sethal zachichotał i spojrzał w stronę wyjścia. Gdy nikogo nie zobaczył, po raz ostatni pocałował starszego i podniósł się na nogi.

-Wrócę, kiedy będę mógł- zebrał swoje rzeczy i z uśmiechem dodał- tak w ogóle, to mam na imię Sethal, panie którego bardziej interesował mój zapach!

-Będę czekać Sethalu- wymruczał Nef i zamknął oczy, przenosząc się w świat snów i marzeń.

Rudowłosy po raz ostatni spojrzał na swojego partnera, osobę którą mu wybrali bogowie, po czym szybkim krokiem wyszedł z celi i opuścił lochy.